Kediler kendimi duyduğumu biliyor.
İmdat, imdat, imdat.
Bu ne nizami yalnızlık;
insan arada insan görmeli.
Arada bir küfür yemeli,
Travmatik küfürler istiyorum.
İmdat, imdat, imdat.
Melankolik şarkıları su gibi içmek marifet mi?
Olabilir.
Öyleyse böbreklerim hâlâ çalışıyor.
İmdat, imdat, imdat.
Karıncalardan tiksiniyorum.
Gözlerimde dolaşıyorlar.
Utanmadan renklerimin üstüne pisliyorlar.
Gözlerimi kapatamıyorum.
İMDAT,
İmdat,
imdat.
Kayıt Tarihi : 2.08.2026 10:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!