İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

İnsanı sıkıyorsun canından bıktırıyorsun
ya yaşat yada verdiklerin al

Dünyanın bir çilehane olduğunu gördüm
Herkesin çilesi farkı çekmek zorunda

İnsan istemese de değişmek zorunda kalıyor
ilerisini sorma ne ben anlatabilirim nede sen
anlayabilirsin

İnsanı yaşatan ümittir ümitler öldüğünde yaşasan dahi
sen ölmüşsündür de kimse bilmez bilemez ancak sana
yaşa derler aslında öldürende kendileridir

bütün hayallerini alt üst etmiştirler seni binlerce parçaya bölmüştürler de hala yaşa derler yaşamak için parçaların
bir araya gelmesi gerekmektedir

Yalnızlık kalabalıklar içinde acı çektiğinde kimsenin
seni görmemesi bilmemesidir

İnsan kalabalıklar içinde de yalnızdır bu hal herkesin
ayrı bir dünya olduğunu ayrı bir dünyada yaşadığına
işarettir sen bunu bildiğinde kimseye küsemezsin

İnsan kendini bildiğinde hiç bir itikat-a tabi olmaz

Allah-ı bulanlar neyi kaybetmiştirler Allah-ı kaybedenlerse
neyi bulmuşturlar

Dünya kimileri için bir oyun sahnesi iken kimileri içinse

Dünyayı sevmedim sevemedim Allahsızlar yüzünden

Dünya insan kılıfında soytarılar tarafından yönetilmektedir

Dünyanın tam manasıyla yaşanacak bir yer olmadığını
fark ettiğimde ölmek istedim

İnsanla köpeği seçebilmek için bir kemik yeterlidir

İnsanlar

Gerçeğin ne olduğunu kavramayan insanlar
Gerçeği gördükleri halde hiç farkında olamazlar
Kendilerini görmedikleri için gördüklerini de bilmezler
Kendilerini görmüş olsalar gerçeği de görecekler

Eğer iman etmişseniz kırık kalplerle dost olun
Allah kırık kalplerle beraberdir

İman ehli ezilenle beraber ezenin karşısındadır

İman sahipleri kimseyi zorlamazlar onlar örnek

Kırılan kalp olunca yapacak ustası yoktur

Kalp kırmamak gerekirken kalp kırarlar bizler
inandık derler neye ve nasıl inandıklarını
kendileri dahi bilmezken sizlere din dersi
verirler