İlyas Ateş Şiirleri - Şair İlyas Ateş

Haktan başkasından ümidim kestim
İnsanların iç yüzünü görünce
Her şeyi bilerek bilmezden geldim
İnsanların kör olduğun görünce

Hep konuşur dururlar havadan sudan

Hakkı unutanları Hakta unutacaktır

Unutulan unutulacaktır kimse kendini
dev aynasında görmesin kim olduğuna
bakılmaksızın

Tatlı ballı konuşursunuz hal hatır sorarsınız gerekeni
yapmazsınız

Yapmacık gülüşlerden iş olsun diye hatır sormalardan
bıktım usandım gayrı

Çok dostum var ama işe yaramaz
İşe yaramayan dostu neyleyim
İyi günde bana selam verirler
Dar günümde hal hatırım sormazlar

Ne dostuna güven ne de eşine

Yükün ağır yol uzunsa çökeceksin çöktüğünde
öğreneceksin

Yükü ağır olan hızlı yürür yükten kurtulacağını
sanır öyle bir şey olmadığını fark ettiğinde
tekrar çöker hayretler içinde ne yapacağını

İnsanlara el açmaktansa her bir acıya katlanmayı
tercih ederim

İnsanlara el açtığınızda halden bilmeyenler bir şey
yaptıklarını sanırlar bilmezler ki yapan kendine
yapmış olur

İnsanlara güvenip de bel bağlayanlar yarı yolda
bir başına kalırlar

Güveneceksen eğer sen Hakka güven O seni asla
yarı yola koymayacaktır

İnsanlara ışık olmaya çalışırken kendimin bir mum
gibi biteceğini hesap edemedim

Kendimi bitirdiğimde ışığım söndüğünde herkes
benden korktu kaçtılar buna ne oldu değişti dediler
fakat kimsenin ışık olmak gibi bir niyeti olmadığını

İnsanlar aptal oldukları için kendilerinden emin
konuşurlar aptal olmasalar idi bu kadar emin
konuşmazlardı

İnsanlar hiç bir şey O ise her şey hiç bir şeyden
korkmuyorum ondan korktuğum kadar

İnsan neye uğradığına binlerce kez şaşar kalırmış
yine de yaşarmış

İnsan yaşanılan olaylar karşısında iç çekmekten
başka bir şeyde yapamazmış