İlk ve son nefes Şiiri - Yasin Yüksel 2

Bin yıllık mühür çözülür gecede
yıldız sağanak düşer yüreğime
ay, gümüş tacını bırakır göklere
adın bir büyü gibi işlenir kaderime

gülün al rengiyle nakşederim adını
zamanın ötesine kurdum saltanatını
yedi kat gök çöker üstüme, sustu kâinat
bir sen bozamazsın gönlümdeki ahdi

sisli şafakta uyanır kadim düşler
taş duvarda yankılanır eski aşklar
bir kehanet fısıldar adını taşlara
bin ömür yetmez seni aramaya

yıldızlar elimde küle dönüşür
güneşin evinde buzullar üşür
seni ararken küçülür evren
Sensiz âlem karaya bürünür

akşam çökerken ömrümün bağına
ay bile yüzünü döner karanlığıma
bir ömür sığar senin suskunluğuna
kader mührü vurulur ayrılık yazıma

yüreğim limansız yatık bir gemi
dalgalar sürükler senden hatırayı
ufukta bir ışık arar yorgun gözlerim
zaman çarkı öğütür ömrün seyrini

adını emanet ederim asi esen rüzgâra
her esişte savrulurum başka diyarlara
kendimi ararken kaybolurum asırlarda
bir mezar kazılır giden anılara yıllara

gece boynuma karanlık zincirler takar
gelmeyen şafak ayrılık mührünü basar
bir zamanlar cennet bildiğim o yürek
İçimde cehennemin sinsi ateşini yakar

gün olur kapanır sonsuzluğun kapısı
uzar gölgeler kuşanır ayrılığın zırhını
kader ince kılıcını saplıyor göğsüme
son nefese mühürlerim senin ismini

ne fani ülkesindeyim ne yaşayan aleminde
rıza şehri yolcusu ne cehennem mahkûmu
bin çağlık aşk bekleyen lanetli ruhunum
bir tek senin sesinle diner içimin uğultusu

bir gün yeniden uyandırılınca dünya
küllerinden doğarsa canlar bir daha
bütün yıldızlar sönse, silinse zaman
seni arar yine bulur yorgun ruhum

ne son nefes ayırır ne de sonsuzluk
ne kader silebilir ikalbimde yokluğunu
seni bu ömre sığdırmadığım bir gerçek
daha ezelde tanıdım senin ruhunu

ben yine aynı yolda, aynı bekleyişte
her yerde seni ararım ilk ve son nefeste
ömür değil, bin dünya yılı geçse aradan
benim ezelden ebede yazılmış kaderimsin.