Mükemmel değildik. Masal kitaplarındaki gibi pürüzsüz bir başlangıcımız olmadı. İlişkimizin ilk çatlağı, bir bardak misali yere düştü ve paramparça oldu. O an, aşkın camdan yapılmış bir illüzyon olduğunu düşündüm. Ama sen, o parçaları toplarken elimi tuttun. Yaralarımızı, kusurlarımızı ve en başta birbirimize verdiğimiz acıları kabul ettik. O çatlaklar, aslında bizi daha güçlü bir zemine oturttu. Şimdi, ilişkimiz o eski çatlak yerden yeniden inşa edilmiş bir sanat eseri. Biraz yamalı, biraz pürüzlü, ama içinden ışık sızan. Ve ben, o ışıktan başka hiçbir yerde yaşamak istemiyorum.
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta