İlhan Önal Şiirleri - Şair İlhan Önal

Sığmıyor yaşam küçük nehirlere...
Ben evimdeyken, sen siyahsın
Elinde kömür karası bir kahkaha

Çıkıp çıkıp geliyorsun
İçinde bilmece, dışında bilmece

Çevrelendi mavi… Ayaklarım nasılda kuytusunda denizin, ıslak ve üşüyor! Taşlara seğiren ne çok küçük balık var. Toplandıklarında koca bir yosun sanırsın… Suda kırılıyor yosun ve taş... Ayaklarım büyüyor okyanusa varacak kadar.
“Kayayı yalayan su, iştahının izini bırakır tuzuyla!” şu an da rüzgâr fısıldadı…
Bir duba askıda batıp çıkıyor… Yarısı susamış diğer yarısı çoktan boğulmuş! Tıpkı, bedenin düşünceden vazgeçmesi gibi; bir tarafı var olmanın telaşında, ötesi suya kıvrılmış, büsbütün soğuk!
Uzakta bir şilep kaptanına nazlanıyor ulaşmamak için… Bilirim, denizi en çok gemiler sever! Çünkü batınca
kaptan kaçmak için uğraşır filikasıyla… Denizin bağrına saplanır batan geminin sancakları, varlığa yurt olurlar sonra…
Suya teslim oluyorum, çünkü; insandan kaçıyorum… İnsan, erdeminde iki fikri barındırır. Biri kör kuyu gibidir,

Kaç yıl yaşadınız, kaç yıl öldünüz...
Kibrit yaktım gördünüz mü?

Çiçek sundum ruhunuza, mezarınıza emekliyerek geldim
Farkında bile değildiniz...
Suskun toprak, kilitledi düşünceleri

İçimde kül var!
Milyar yıllık kaosun gerilmesi...

Alnımdaki izi göstermek istiyorum
Gözümdeki çapağı saklamadım hiç!
Eşya olmasa; Renk, evsiz kalmaz mıydı?

Kıkırdıyor gece...
Ağaç ayrı, asfalt ayrı, duvar ayrı…
Damlıyor çeşme, rahminden pis su giderine...
Anası var ama o bir piç
Ve doğuyor
Kentin karanlık kokusuna…

Zorlama geceyi, sabah olacak
Her şey akacak, tüm engellemelere rağmen...
Sen, ak havuzuna, ölümden korkma!
Onurlu her hatıra, hatırlanacak
Belk dei zamana yenik...
Susman, usunun terbiyesidir

İçinde kötülük var senin

İçimde kusma halisin sen!

Bir zürafanın gerdanına dolanıyor bacaklarım

Uzaktayım, çok uzakta
Boğuluyorum bir okyanusta
Mavi değil ölüm!

Çiziyorum...
Evrene uzanmıyor kollarım

Sessizce, derinde bekliyorum
Bozuk bir duşun altında kusuyorum…
Su aldanarak akıyor sanki
Kanarsa derinden
Uyku acıtır mı?

Evrenin en güzel yeşilini gördüm!
Bir dağın zirvesinde
Yaşam ihtimaldi
Yeşerdi varlık

Tüm renkler sonra aktı