Sular kararmış; aynalarda dağılır simalar,
Ten, külden bir perde gibi sıyrılıp, çözülür;
İkarusun kıyam hançeriyle doğranır bulutlar,
Ve zaman, mor bir irin gibi kalpten süzülür.
Ey ruh! bu hangi ateştir içini kemiren?
Hangi melek yazgılar alnına lanetini?
Bir çarmıh gibi gerilmiş arzın elemin,
İnsan, taşır kendi kanlı cennetini.
Kayıt Tarihi : 9.2.2026 01:39:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!