İhtimaller Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Geleceğim demiştin; sisli bir ufukta yitti izin,
Unuttun mu dönmeyi? Yarım kaldı gelişin.
Sana ayrılan masada çorba sıcak, ama tayf kayıp;
Ben büyüdüm beklerken, döküldü kabuklarım.

Bir gün dönersin diye mühürlemedim ömrü,
Eşyalar —Pompeii’nin külleri gibi— dondu kaldığı yerde.
Adını gizlediğim o faili meçhul cümlelerde rastladım,
Benden önce yaşlanmış, sırrı dökülmüş aynalara.

Şimdi gelsen, batan hangi Atlantis’i çıkaracaksın sudan?
Aradan geçen yıllar gövdemizi bir kaya gibi yonttu.
Sen zamanın göbeğine çözülmez bir gizem bıraktın,
Ben o ihtimalin enkazından başka bir ben