İhsan Kurt Şiirleri - Şair İhsan Kurt

İnsanlar köşe başlarında bekçi
İnsanlık terk etmede dünyayı
Gezen cesetler üzerinde tedirgin gözler
Tedirgin gözlerde mevsimin on üçüncü ayı
Hevesler kahrolmakta...

Böyle günler acımasız, gök bakır
Gönüller, sevgiler buzlu dallarda
İnsanlardan riyâkârlık uzanır
Dostluklar yerine, güven yerine

Nuh kurtarıcı, acımış şüphesiz

Dost, yükün ağır olacak ya
Ismarlayacaklarımı almadan gelme!
Sevgileri, sevdaları doldur çıkınına
Biraz Mecnun’dan biraz Kerem’den olsun
Üzerinde kavak yellerini unutma ha
Kağnı gıcırtılarıyla serinden,

İstanbul mu dediniz
O artık
Tarihle uyuyan
Dozerlerle uyanan şehir…
Sokakların delik deşik
Köstebekler cirit atıyor

Hiddetimde İstanbul bu gece
Umurunda mı yalnız kalmışım
Bütün kalabalıklara terkedilmişçesine,
İnsanlardan uzak
İstanbul’a bağlanmışım.

Küçük beyaz kuşlar uçuşuyor
Martılara konuyor gökyüzünde
Aldırmıyor denize ve boğaza
Gökdelenlerde dolaşıyor
Vapurları karşılıyor iskelelerde
Bir gecekonduda donuyor

İstanbul’u kaplayan sisler gibiyim
Burukluğun ezikliklerle çokluğu,
Elemli sıkıntılarla dolu.

Doluyorum sağnak sağnak,
Boşanamıyorum dolucasına.

İhtişamı kalmadı adı var İstanbul’un
Yetmiş tepe rezidansları var İstanbul’un

Eşi yoktu şimdi her taraf beton yuvası
Çocuklara hiç yeri kalmadı İstanbul’un

İsyanım seviyesizliğe
Kölelikte arayanlara huzuru
Ve hiç tamamlanmayıp
Çeyreklerde bile yarım kalanlara

Mış gibi yapanlara isyanım

Az çıkmadı fırtınalar bileli
Yoksulluğun koru hortuma döndü
Bir simide muhtaç olduğu günler
Başında dönmüştü koca şehir
Yoksulluğun kırbacını çok yedi
Yine de muhannete yönelmedi