Iğde kokulu yol Şiiri - Sümeyye Gölağız

Bahçelerden geçiyorum,
üstüm başım iğde.
Rüzgâr adını biliyor,
ben susmayı öğreniyorum.
Yol kıvrılıyor;
kalbim senden yana dümdüz.
Eylül’ün sesi var bu akşam,
ayaz değil, kehribar.
Geceye yaslanmış bekliyorum;
bir adımın yeter
zamanı susturmaya.
Leyle düşen yıldızlar kadar
acelem var sana.
Dörtnala geçiyorum kendimden,
yol bana dönüyor;
sen durduğun yerde
bir ömür başlıyorsun.