Bazen anlamlandıramadığım ne çok şey var diye düşünüyorum. Bir duygu kadar yakındın bana aslında. Kalbimin ta orta yerine çöreklenmiş bir acı kadar sol yanımı sızlatan, burnumun ucunu göremeyecek kadar yalnızlığımın iç sesi, bilinmezliğe giden bir haykırış kadar gürültülü bir ses, ve sana kıyamayışım. Zihnimden hiç gitmeyen bir gerçek var, o da içinde sen olduğun. Hayatımın son 1 senesinin son bir ayındasın. İlk fark edişimin bilmem kaçıncı günü olmasına rağmen son otuzuncu gününde kalbinin atışlarını kalbimde taşımak, birlikte atması inan ki bir mucize gibi. Fark edildiğimi bile bile fark ettirmemeye çalışımın yenilişinin otuzuncu günü bugün. Mantığım almıyor. Sebebini bilmiyorum. Bir anda oldu .Bu kalp bu kadar var mıydı? Yeniden sevebilir miydi? İkimizde aşka inanmazken, sevgi diye bir şey yok deyip aşka tövbe etmişken, birbirine bu kadar yakın ve benzer şeyler yaşayıp, aynı acılar süzgecinden geçerek bir birimizi çekmemiz inanılmaz derecede hala ben de şaşkınlık hali ve sebebi . Bu nasıl olur? İlkim, sonram, şuanım gibi taptaze ve sen odaklı. Bedenime ve ruhuma, zihnime ve kalbime iyi bakıyorum çünkü içinde sen varsın..
Filozof SosyologKayıt Tarihi : 6.11.2026 00:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!