İçinde Biten Aşk Şiiri - Mustafa Alp

kokusu burnunda tütmüyorsa artık
demek ki hafıza bile senden taraf değiştirmiş
bir zamanlar adını anınca ısınan içi
şimdi üşüyorsa durduk yere
bil ki sevda değil bu
sadece gecikmiş bir vedadır

evin içinde kahkahası yoksa
duvarlar sana yabancı bir dilde susuyorsa
kapı aralık, ışık açık ama içeri hayat girmiyorsa
sen hala belki diyorsan
hayat çoktan bitti diye mühür basmıştır oraya

sessizlikle gece dövülüyorsa
yastığın başını değil, düşüncelerini ağrıtıyorsa
uyku bile seni yarım bırakıp kaçıyorsa
ve sabahlar üstüne değil de içinden geçiyorsa
sen yaşamıyorsun artık
sadece eksilmeye devam ediyorsun

hasret gözlere inmişse
ama ağlayamıyorsan bile doğru düzgün
gözyaşı bile sana uğramıyorsa artık
bil ki en ağır yangın
dumanı çıkmayanıdır

söyle şimdi.
tam zamanı değil midir?

neyi bekliyorsun?
kapanmış bir kapının tekrar açılmasını mı
yoksa hiç gelmeyecek bir sesin
seni yeniden çağırmasını mı

bak.
bazı hikayeler yarım kalmaz
sen devam etmeye çalıştığın için sürünür sadece

bitiş dediğin
birinin gitmesi değildir
onun sende bıraktığı yerin artık boş kalmasıdır

gidiş dediğin
adım atmak değil
içindeki bir sesi susturabilmektir

ve aşk.
aşk dediğin şey bazen
iki insanın birbirini yanlış zamanda doğru bulmasıdır
ve sonra o doğrunun
yanlışa dönüşmesini izlemek.

o yüzden uzatma
kendine yaptığın bu işkenceyi
ne o geri gelecek
ne de sen eski haline döneceksin

bazı duygular vardır
taşınmaz bırakılır

ve bazı insanlar
sevilmez artık
sadece hatırlanır

şimdi kendine gel
ve ilk defa kendine yalan söyleme

onu mu özlüyorsun
yoksa onunla olduğun kişiyi mi?

işte bütün mesele bu

çünkü insan
gidenle değil
kendinde kaybettiğiyle yıkılır

ve en sessiz anlarda anlar.

aşk,
bittiğini söylediğinde değil,
seni artık hiç sızlatmadığında yok olur.

✍️