İçimizden Eksilerek

Dünya, daha başlarken bitmeye meyilli bir şeydi.
Bir sabahın içine bırakıldık —
tenimizde geç kalmışlık,
gözlerimizde henüz yaşanmamış bir veda.

Yan yana durduk, buna hayat dediler.
Oysa herkes kendi iç boşluğunu taşıyordu avucunda.
Sevgi; tutuldukça incelen bir cam gibiydi,
parmak izimiz kaldı üzerinde, kendimiz kalamadık.

Çocukların sesi evin içinde büyüdü,
biz o büyümeye yetişemedik.
Zaman, kimseye çarpmadan ilerleyen bir bıçak gibi
içimizden bir şeyleri aldı —
kanamadık bile.

Ve bir gün fark edeceğiz;
birlikte geçirilen saatler
bizi kurtarmak için yetmiyor.
Sevmek, biraz eksilerek var olmak demekmiş.

Başlangıcı olan her şey
içimizden bir parçayı alıp gidiyor.
Geriye ne kalıyor biliyor musun?

Birinin yüzüne son kez bakarken
içinde beliren o sessiz çöküş.
Adını koyamadığın,
ama bir ömür taşıyacağın o çatlak.