İçimdeki Liman Şiiri - Zafer Unsal 2

Sanki içimde bir liman var,
Bir gemi kalkıyor içimden.
Sen bir geminin güvertesinde,
Ben ise o limanın kıyısında suskun...
Yüreğime bağlanmış sanki geminin o halatı ,
Ve gemi kalkarken, bizim yerimize haykırıyor
Bizim söyleyemediğimiz o elvedayı.

Ayrılırken gemi bu limandan,
Yüreğim bırakmıyor , bağlanan o halatı,
Ya halat kopacak,
Ya da yüreğimi söküp götürecek yerinden.
Nasıl bir veda bu; Nasıl bir seda bu;
Gökyüzünde fırtına, her yerde bozgun...

Ufukta kayboluyor yavaş yavaş gemi
Ve yüreğim sürüklenirken o gemini peşinden,
Sanki köpüren bir koca deniz doluyor içime.
İçim dışım deniz,
İçim dışım yokluğun,
İçim dışım gidişin...

Ağlasam, gözyaşlarım yerine o köpüren deniz akacak;
Haykırsam gidişini, o deniz içimden sanki geri boşalacak.
Severken hep bir deniz dalgalanırmış ya insanın içinde,
Ayrılırken de işte o deniz boğuyormuş insanı böyle.

İçimde bir liman var hala ,
Yine seni getirecek bir gemiyi bekleyen.
Köpürsün deniz, dalgalansın yine içimde;
Yeter ki dön sevgilim bulduğun ilk gemiyle,
İçimdeki bu deniz beni boğmadan,
Deniz çekilip gitmeden ,
Kıyısında seni beklediğim bu liman kurumadan...