İçimdeki kütüphane Şiiri - Ali Saye

Anlamını bilmediğim bir yoldayım,
Adımlarım bana bile yabancı.
Her dönemeçte başka bir ben kaybettim,
Her vedada biraz daha eksildim.

Anlamını yitirmiş duyguların
Sessiz mahkûmu oldum yıllarca.
Ne sevinç eskisi gibi uğradı kapıma,
Ne de umut aynı adımlarla döndü.

Yarım kalmış bir kalbin
Kırık cümlelerinde yaşıyorum.
Gözlerimin önünde eriyen düşler gibi
Ben de yavaş yavaş siliniyorum zamandan.

Sözlerim bir şarkı değil artık;
Dağların koynunda yankılanan
Eski bir türkü kadar hüzünlü,
Eski bir yara kadar derin.

İçimde duygularımdan kurulmuş
Sessiz bir kütüphane var.
Rafları yılların tozunu değil,
Gözyaşlarımın bıraktığı izleri taşır.

Her rafta yarım kalmış bir mektup,
Her sayfada unutulmuş bir isim.
Dokunsam yeniden kanayacak kadar canlı,
Sussam ömrümü yakacak kadar derin.

Duygularımdan doğan ince bir sızı,
İçimde usulca büyüyen bir fırtına.
Kimine göre yalnızlık,
Kimine göre kader...

Bense adını koyamadığım bir acının
Sessiz bekçisiyim yıllardır.
Çünkü bazı yaralar kapanmaz;
Sadece insan onlarla yaşamayı öğrenir.

Ve anılar...
Her gece kapımı çalan eski misafirler gibi
Birer birer karşıma dikilir.
"Unuttun mu?" diye sorarlar.

Ben susarım.

Çünkü bazı çığlıklar ses çıkarmaz.
Sadece kalbin en karanlık köşesinde
Ömür boyu yankılanır.

İşte ben,
O yankının içinde kaybolmuş bir yolcuyum.
Ne gidebildim geçmişten,
Ne de geleceğe umutla bakabildim.

Şimdi yalnızca biliyorum;
İnsan bazen ölmeden de eksilir.
Ve en ağır yalnızlık,
Kalabalıkların ortasında kendi sesine yabancı kalmaktır.