İçimdeki Eksik Ses Şiiri - Seyrani Göl

Bir taşra istasyonunda
kimsenin bilmediği bir treni bekliyorum.
Elimde eski bir bilet, cebimde suskunluk;
nereye gideceğini bilmeyen bir ömrün yolcusuyum.

Çocukluğumdan kalma bir ev geçiyor içimden,
duvarlarında annemin sesi, babamın gölgesi,
Bir odada unutulmuş tahta bir sandalye,
üzerinde yıllardır oturmayan bir çocuk.

Sonra uzaklardan bir ezan yükseliyor,
gökyüzü ağır bir perde gibi ikiye ayrılıyor.
İnsan bazen kendi kaderine bakıyor da
neden bu kadar geç anladığını kendine soruyor.

Bir avuç toprak alıyorum avucuma,
parmaklarımın arasından sessizce eksiliyor.
Belki hayat dediğimiz şey tam da bu;
tutmaya çalıştıkça elimizden geçenler.

Şimdi içimde eksik bir sesle yürüyorum,
kimse duymuyor, ben bile zor seçiyorum.
Bazı yaralar kanamıyor artık;
insan onları ömrünün bir parçası sanıyor.
S.GÖL