İcimdeki deniz Şiiri - Belgin Demir

Bir deniz coşuyor içimde, boğuluyorum…
Senden sonra sığındığım her limandan kovuluyorum.
Yalnızlık demir attı ruhumun ücra yerine,
Yelkenlerim paramparça, kıyından ayrılıyorum.

Her dalgan bir fırtına, her veda bir darbe gibi,
Hangi limana yanaştıysam, yabancı bir şehir…
Hiçbir demir tutmuyor bu yorgun gemiyi,
Kovuluyorum durmadan; ne bir ses, ne bir müjde.
İçimdeki o deli deniz diner mi sandın sensiz?
Bütün yollar kapandı, bak, kaldım yine kimsesiz.

Belki de insan en çok, dönmeyeceğini bildiği birini beklerken yoruluyor. Her gece aynı karanlığa uyanıp her sabah biraz daha eksiliyor. Ben senden geriye kalan kırıntılarla bir ömür kurmaya çalışırken zaman geçiyor, ömür bitiyor; ben hâlâ o son vedada kalıyorum.

Ne denizler alıyor içimdeki kederi ne rüzgârlar siliyor izini. Bir zamanlar evim dediğim gözlerinde kaybettim kendimi. Şimdi hangi kıyıya varsam içimde aynı enkaz… Meğer insanın en derin yarasıymış, bir daha dönemeyeceği bir limanda kalmak.

Ve bir gün susarsa içimde bu deniz, sanma ki huzur buldum. Belki de bunca fırtınanın sonunda kendimden bile yoruldum. Çünkü bazı gidişler vardır, ardından insanın bir ömrü eksik kalır. Giden yoluna devam eder de geride kalan, kendi içinde kaybolur zamanla.

Artık ne dönüşünü bekleyecek bir umudum var ne de soracak bir sorum. İçimde susturduğum çığlıklarla geçiyor günlerim, gecelerim, ömrüm. Bir zamanlar seninle güzel düşler kuran bu yorgun yüreğim, şimdi kendi enkazının altında sessizce vedalaşıyor kendisiyle.

Belki bir gün bu deniz çekilir, kıyılar yeniden görünür. Belki zaman dediğimiz şey, en derin yaraları bile örter. Ama bazı izler vardır, üzerinden yıllar geçse de silinmez. İnsan unuttum der, susar… ama içinde hiçbir şey eskisi gibi değildir.

Ve sen bir gün dönüp de ardında bıraktığın yere bakarsan, ne beni bıraktığın yerde bulacaksın ne de eski hâlimi. Çünkü ben seni beklerken yalnızca senden değil, bir zamanlar olduğum insandan da vazgeçtim.

Şimdi git, ardına bakma… Ben bu hikâyenin en sessiz yerinde kalayım. Sen kendine yeni yollar bul, ben içimdeki denizle vedalaşayım. Bir gün adımı anarsan, bil ki çoktan değişmiştir mevsimler.

Sen bir limandan ayrıldın sanıyordun; oysa bir insanın bütün kıyılarını terk ettin.