Asıl cehennem, sen gelmediğinde değil;
içimde sana ayrılan gökyüzü karardığında…
Asıl cehennem, sen sustuğunda değil;
adın, sessizliğin içinde çığlığa dönüştüğünde…
Asıl cehennem, sensizlik değil;
senden kalan bir ömürle
sana ulaşamadan yaşamaktır.
Ben, sevdasında yetim kalmış bir kalbim;
yaşıyorum sanıyorlar…
oysa her sabah,
senin yokluğunda yeniden ölüyorum.
Kayıt Tarihi : 17.09.2026 01:50:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!