Alıp ele zamanı mekana bağlayınca
Göğsümdeki boşluğun içine düşüyorum
En yakın dostu birden ölmüş bir insan gibi
Dost meclisi içinde gurbeti yaşıyorum
İçimde haykırışlar bir göçü müjdeliyor
Beynimdeki matkaplar bir mermeri deliyor
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta