Gecelerin külünden doğrulur sabahlar,
Rahmet ile yıkanır çorak kalan günahlar.
Her tomurcuk içinde sabra döner tüm ahlar,
Toprağın duasıdır filizlenen çınarlar.
Gözlerinden süzülen şefkat olur ırmaklar,
Yetim kalan düşlere kanat örer yapraklar.
Merhameti öğrenir dikenlerle topraklar,
Gülün sessiz zikrini dinler yorgun rüzgârlar.
Sessizliği dokurken örümceğin ağları,
Vakit taşa kazıyor unutulmuş çağları.
Kırık kalbin içinde saklı cennet bağları,
Aşk, yaraya değince açar sonsuz pınarlar.
Bir serçenin duası yükselirken göklere,
Yıldızlar secde eder isimsiz dileklere.
Kelebeğin ömrüyle varılmaz ötelere,
Hak için bırakılan izlerdir yâdigârlar.
Uzun kış gecesinde gönül üfler közünü,
Sabır sarar yavaşça yorgunluğun yüzünü.
Akan her gözyaşıyla insan bulur özünü,
Bir tebessümle erir yürekte kalan karlar.
Affın serin suyunda unuturum sitemi,
Dost eli silip geçer yüreğimden elemi.
Bir zerrede görürüm koskoca bir âlemi,
Tek bir sevgi sözüyle çöker kat kat duvarlar.
Her damla fısıldıyor Yaradan'ın adını,
Bülbül zikre açıyor seherde kanadını.
Arı bilir çiçekte gizlenen bal tadını,
Kâinat bir kitaptır, satır satır esrarlar.
Seccademi gönlüme şafak vakti sererim,
Rahmetinden bir nasip, Rabb'im, bunu dilerim.
Mum misali yanarak aşkın ile eririm,
İçimde çiçeklenir kışa dönen diyarlar.
Nehirler denizlere kavuşurken usulca,
İnsan kendi içine döner bazen mahzunca.
Ölen umut yeşerir yağmur kapı çalınca,
Rabb'in avucundadır ömür denen baharlar.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 11:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!