Bilmem kaç gecedir uyku tutmaz gözlerimi, Kaç sabahı sessizce karşıladım, Kaç kez içime gömdüm kendimi... Bir ben bilirim içimde kopan fırtınayı, Bir de gecenin karanlığı Şahit olur dökülemeyen gözyaşlarıma. Ben hayatın karşısına Öyle büyük isteklerle çıkmadım. Biraz huzur istedim, Biraz anlaşılmak, Bir de başımı yastığa koyduğumda İçimin sızlamamasını... Lakin nasip dediler, sustum. Sabır dediler, bekledim. Geçer dediler, inandım. Geçmeyen ne varsa içimde, Zamanla adını bile anmaz oldum. Ah benim sessizliğim... Sen kaç acının mezarısın? Hangi yarayı örttün de Hangi yaranın altında kaldın? Ben insanlara iyi görünmekten Kendi hâlimi sormayı unuttum. Herkesin derdine bir söz buldum da Kendi derdime bir teselli bulamadım. Ne garip şu insanın ömrü... Dünya kadar hayali olur, Bir avuç huzura razı gelir sonunda. Gençliğini yarınlara saklar, Ömrünü beklemekle tüketir. Sonra bir gün dönüp ardına bakar, En çok kendinden uzaklaştığını görür. Ben kimseye kırgınlığımı anlatmam artık, Çünkü bazı sözler vardır, Söylendiğinde hafiflemez insan. Bazı acılar vardır, Anlatıldıkça yeniden kanar. Ben de sustum işte... Yaralarımı Allah'a emanet ettim, İnsanlara yalnızca yüzümü gösterdim. Ey Rabbim, Bazen bir kulun gücü tükenir, Ama sana olan inancı tükenmez. Bazen gözleri dolar da ağlayamaz, Kalbi yanar da anlatamaz. Benim de böyle gecelerim var... Kimseyi suçlamadığım, Kimseye bir şey anlatmadığım, Yalnızca ellerimi açıp Rahmetini beklediğim geceler... Ben senden geçmişimi geri istemem, Gidenleri de kapımda beklemem. Yalnız bana verdiğin bu ömrün Kalanını gönül huzuruyla yaşamayı isterim. Biraz hafiflesin içimdeki yük, Biraz dinsin yılların yorgunluğu. Çünkü yoruldum Rabbim... İnsanlara güçlü görünmekten değil, Her şeye rağmen güçlü kalmaya çalışmaktan. Gülümserken içimi saklamaktan, İyiymişim gibi yaşamaktan, Her gece kendimle baş başa kalmaktan... Ve bil ki, Benim isyanım yok kaderime. Yalnızca bazen içim burkulur, Bazen bir hatıra gelir, Bazen bir ses, bir koku, bir isim... İnsanın bütün duvarlarını yıkar. Sonra yine susarım. Başımı öne eğer, yoluma bakarım. Kimse bilmez içimde ne taşıdığımı, Kimse görmez hangi acıyla yaşadığımı. Benim hikâyem biraz yarım kaldı, Biraz geç anlaşıldı, biraz geç yaşandı... Ama ne olursa olsun, Ben bu dünyadan şikâyet ederek değil, Kalbimde taşıdığım sabırla geçeceğim. Çünkü bazı gönüller vardır... Kırılır ama beddua etmez. Yorulur ama umudunu tüketmez. Ve en karanlık gecede bile Rabbinden gelecek bir sabahı bekler.
Osman Işık 2Kayıt Tarihi : 8.11.2026 05:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!