İçim volkan okur Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Bir tutam saçın elimde,
saklasam, gizli gizli koklasam…
Hisseder misin beni?
Ben hep uzaktan izlerim insanları,
birbirine benzemeyen hayatları…
Kimi ruhundan yorulmuş,
kimi kalbinden.

Ben iki kişilik yaşıyorum.
Uykusuzluk seni anlatır,
karanlıksa suskunluğumu.
Tandırda ateş yavaş yavaş yakar,
keşke pişebilsem orada,
içim dağlanırken susarak.

Kafam ağlak bulak,
düşüncelerim düşman bana.
Yavaş yavaş eksiltiyor beni.
Bedenim Eyüp sabrıyla susar.
Kılıçla lime lime et beni,
ama içimdeki sızı dindirmez bu yara.

Her insanın bakışı farklıdır,
ve her birinde bir anlam gizlidir.
Bilirim, anlarım ama söyleyemem.
Volkan okur içimde,
her harfinde bir titreme olur bende.

Öfkemi baş köşemde saklarım.
Bu hayatın acımasızlığına
bir tek ben alışamadım.

Vav gibi bükülürüm içime,
bir elif gibi dik durduğuma bakma.
İnsan, en çok kendini yaralar
bir kelimeyle, bir suskunlukla.

Ben seni en sessiz harflerde sevdim,
dudak arası bir “elif”te mesela,
konuşsam susardın belki de
insan en çok orada eksilir.

Kalbimde bir harf düştü,
vav gibi döndü kendi etrafında,
ve insan dediğin,
bazen bir şiirin içinde kaybolur fark etmeden.