İçim Bahar, Dışım Kar

Bir yıldız uyandı avuçlarımda bu gece
Adını kış koydum
Üşüyen sokakların soluğundan öğrendim gecenin rengini
Kar ağır ve sessiz
Bir yüreğin derininden geçer gibi yağıyordu

Ve seni anladım
Kar sustu tıpkı sen gibi
Söz söylemeden konuşan bir beyazlık düştü içime
İzi zamana yazılmış meğer
Ama o ilk beyazlık
Bir ömrün en sessiz yerine sığar da kalırmış

Bir rüzgar yürüdü gecenin içinden
Yıldızları aynı pencereye savurdu sanki
Hepsi aynı soğuğa at arar gibiydi
Ben de yıldızın söndüğü yerde durdum
Karanlığın köşesine tutundum
Sana tutunur gibi ince ve ürperen bir umutla...

Ve anladım
Geçip giden biziz mevsimlerden
Kış gibi içimizde saklı Kalan üşüme sürer
Belki hiç bahar olmaz
Yalnız hafifçe erir kalbimizde
Bakarsın güzel bir anı olarak kalır.