Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Teşekkür ederim Naime Özeren, Cevat Çeştepe...içimiz acımasa keşke ..
Saydıklarınızın hepsine içim acıyor.Ve hatta daha nicelerine. Fakat:
içim acıyor; içim acıyor diyenlerin sessiz sessizliğine.. İÇİM PARÇALANIYOR....
KUTLUYORUM BU ÇOK DEĞERLİ ŞİİRİNİZİ VE SİZİ GÜLDEN HANIM.
NİCELERİNE. SEVGİMLE...
Yaşadığımız günler içimizi acıtıyor., içimizi üşütüyor....
Tabi ki hala uykuda olanların ne bu acıdan ve ne de üşümekten haberleri var. Onlar makarna tokluğunda, bir çuval kömür sıcaklığında., kış uykusunda...
Kaleminize sağlık...
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta