İç üşümeleri gamsızlaşan insanların varlığından korkar oldum, gün gelip de duyarlı yüreklerin, bu duyarlılıktan vazgeçeceği korkusuyla...
Korkuları amaçsızlaşmış bir toplumun, taraf olmazsa bitaraf olacağına inanması da zor değil!
Birbirine dokunmayan bedenlerin iletişimsizliği her birimizi ''önce ben ''diyen egomuzun bencilliğinde boğmaz da ne yapar?
Her gece baş yastığa değdiğinde vicdanımız acep konuşur mu ki! Hesaplaşır mı ki günün eksileriyle!
Artılarını mı toplar acep eksilerin yerine!
Velhasıl uğraşmalıyız kendi kendimizle. Onu o kadar rahat bırakmamalıyız ki vicdanımız susmasın, iç üşümelerimiz gamsızlaşmasın, korkularımızın da bir hedefi olsun.
Egomuz tavan yapmasın hatta, düşüp sürünsün yerlerde.
Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Devamını Oku
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta