İç Kanama Şiiri - Ömer Yücekaya 2

geç iyileşir benim yaralarım
küçük bir kesik bile
kolay kabuk bağlamaz

belki benim zafiyetim
belki beni yaralayanların mahareti
bilmiyorum

bildiğim
aynı yara bir başkasında olsa
kan bile akmaz belki ama bende olunca
Kızılırmak olur çağlar mübarek

bende kan dinsin diye
yarayı hemen Rakıyla dağlarım
evet yanlış duymadınız
bildiğiniz aslan sütüyle dağlarım

bu pahalılıkta Rakıyı bulduk
bir de yaraya mı dökeceğiz” diyen
bazı Rakısamış abilerimiz buna karşı çıksa da
ölümcül olmayan bazı yaralar
bu yöntemle çabucak kapanıp
kabuk bağlıyorlar inanın

“aslında küçük kesiklere deniz suyu da iyi geliyor da
şimdi Ankara’da
ben nereden bulayım deniz suyunu”

bu yara ve rakı faslı bir yana
benim asıl içimde bir yerlerde bir yara var
piiiuuuu…
Allah kimseye vermesin
değil rakı sürmek
içime bir yetmişliği boca etsem
n a f i l e

ya gözyaşı olup gözümden ya da
iç kanama olup içime akacak

hele birde çocuk ölümlerini
dilsiz hayvana edilen işkenceyi ya da
tertemiz kadınlara uzanan kirli elleri
bir görsem
içimdeki barajın duvarları patlar
kan seli akar gözbebeklerimden

bilseniz ahh bir bilseniz
kaç yıl bu iç kanama ile cebelleşip
bu dertten kurtulmak için
kaç falcının kapısını aşındırdım da
bu yarayı kim açtı
nasıl açtı
niye açtı
bir türlü bulamadım

ben bu illetten kurtulmak istedikçe
kırk yıllık alacaklı gibi
yakama yapıştı
“benden öyle kolay kurtulamazsın adamım”
diye höykürdü

sonra çook sonra
tuhaf bir şey oldu
kabullendim
evet yine yanlış duymadınız
bu yarayı kaa bull lenn dimm

kabullendikçe…
celladına aşık bir kurban gibi onu sevmeye
onunla dertleşip
onunla kadeh tokuşturmaya
zehriyle sevişen akrepler misali
onunla sevişmeye başladım

bir gece…
fondip yapılmış kadehleri duvara çarptığım
bir gece…

bu yarayı bir başkasının değil
adına yaşamak denen
o paslı hançerle
hep kendim kanattığımı anladım…