İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gül kokar,
Yandıkça sevda ateşi,
Dumanı gül kokar,
Derdim gülleri, deste deste,
O yar hepsinden de güzel kokar.

Gerçekleşmezse sana olan vuslatım, yaşarım mahşeri
Zalim felek keyf çatar, salar üstüme şerlerden şeri
Ama gamzeli yanaklarından dökülen bir gülücük ile,
Mutlu olur, aşk ve şevkle beklerim, ondan gelen her emiri.

Bitmezse sana olan firağım, küçük dünyamda kopar kıyamet,

Vefalı olmak,
İmanın gereğidir.
İnsan olmanın en büyük vasfıdır.
Cennetlik olmanın müjdecisidir.
İnsanlıktan, nasibini almışların gönüllerinde mihenk taşıdır.
Dostunu yarı yolda koymamaktır.

Sen, zalimlerin korkulu rüyası,
Sen, güzel gören insanların rüyası,
Sen, yüce Allahı sevenlerin hayası,
Sen, şanı yüce ecdadımızın mayası,
Ve sen, ülkemizin medarı iftiharısın.

Beni arayacaksan şayet günün birinde,
Sevdanın dolambaçlı çıkmaz sokaklarında,
Nadasa bırakılmış sevda tarlalarının bereketliliğinde,
Dipsiz kuyuların karamsarlığında,
Sarnıçların kırmızı kurtlu sularında ara!

Gelin canlar, aşk ve şevk ile muhabbetle kucaklaşalım!
Rengârenk Muhammedi gül bahçelerinde buluşalım!
Gönülden gönle giden yollarda yolcu olmak için,
Üşenmeden başı dumanlı karlı nice dağlar aşalım!
Vallahi bizim bizden başka dostumuz yok!

Pek yoruyor beni aşkın
Korkutuyor her bakışın.
Pınarsın gönlümde ama
Mutlu etmiyor akışın.

Kucakla beni pür içten,

Ey şerefsiz insan seni başıma taç etmiştim
En gizli sırlarımı bile seninle paylaşmıştım
Amacım sana insanlık pınarından kana kana su içirmekti,
Ama senin kökün ayranmış yediğin tabağa pislemek meziyetinmiş ben anlayamamışım.
Bir insan ancak bu kadar şerefsiz olurmuş henüz anladım.

Ey sevgililerin sevgilisi,
Seni konuk eden her gönül uludur
Seni gören gözler her daim suludur
Sana muhabbeti olan her insan ise
Yüce Allahın sevgili kuludur

Ey güzel insan,
Elin kolun, gözün kulağın, bedenin sana emanettir.
Bunları gerektiği gibi sahiplenmek çok önemli bir görevdir.
Bunlardan birini kaybedip almaya kalkarsan,
Varını yoğunu satsan bile sahip olamayacağın servettir.