İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Canlıların en şereflisisin bunu hiç unutma bil!
İşlediğin cürümleri telafi et durma hemen sil!
Çek ağzının fermuarını sağda solda boş konuşma!
Bilirsin insanı rezili rüsvay eder daima dil!

Şirin uykularını böl,alnın gitsin secdeye!

Sakın ha bir şey olmaz deme bana.
Sırası geldiğinde bakmazlar makamına.
Sende içeceksin istemesen de ölüm şerbetini,
Azrail ölüm güvercinini konduracak birgün senin de damına.

Sakın ha kimsenin gücü yetmez deme bana,

Muhabbet deryalarında yol almıyorsa gemin,
Düşündün mü hiç ne olur mahşerde zavallı halin.
Şen şakrak gördüm birini göçtü, ahirette şimdi,
Düşünüpte merak etmek lazım,nasıl olur sonu zalimin.

Taşıyamaz olur biz günahkarları üstünde yaşadığımız zemin,

Tatlı bir uykudan, uyandım aniden.
Özlemlerinin ufkundaydım,
Baş koymuşum yoluna sahiden.
Yollar meşakkatliydi,
Bitmiyordu,
Gözlerimin mahmurluğunda tütüyordun

Boşuna seni aradım sordum,
Nazik bedenimi senin için yordum,
Aşkın yürek mangalında kordum,
Tarifi ise mümkün olmayan zordum.

Çekilmez naz ve cilvelerin bu aşkı yıktı,

Ey insan,sen Allahın en güzel emanetisin,
Kendini taşımalı, kıymetini bilmelisin!
Allah hiç sevmez emanete hıyanet edeni,
Emanete sahip çık ki cennete girebilesin.

Parasız sahip olduğun gözlerin çok kıymetli,

Gerçek yari bulamamışsan,
Sen yetim oğlu yetimsin.
Sarıp sarmalayanı tanımamışsan,
Sen analı babalı yetimsin.
Bin bir türlü nimet içinde de olsan,
Sen hiç gün görmemiş,hiç yaşamamışsın.

Giyindim yarin sevda abasını
Taktım yakama aşkın tokasını,
Aşk ve şevkle şiar edineceğim,
Gönül konuklarımın hoş çabasını.

İçtim aşk suyunu gönül tasından,

Güneşte yürürken, gölgen olur serinletir seni,
Onunla sıvazlanan başlar, yaratana sevdirir seni.

Karşılığını görürsün er veya geç sabırla bekle,
Doldur ceplerine tıka basa, merhameti de ekle.

Şayet yaşamışsan sevdalardan her hangi birini,
Akıl bırakmaz kafanda bir acaip eder sevdalı serini,
Güneş olmazsa bile silersin boncuk boncuk terini,
Sığmaz olur ruhun bedenine gererler sanki derini.

Sevdalar bir hoş eder insanı durur sanki zaman,