İbrahim Cuma Şiirleri - Şair İbrahim Cuma

Bir Temmuz gecesinde,
Sen donarken umutlarıma;
Çaresizce şaşakalır
Gecenin avucunda terleyen deniz!
Perişanken dalgalar saçlarına,
Ve izlerken yakamozlar gözlerimi;

Kızıllığını aradım saçlarının...
Denizdeki gün batımı ayarında,
Ve ufukların akşam kızıllığı tonunda.
Mora çalan, kızılla yanan saçların...
Dalgaları kıskandırıp
Uzaklaştıkça yakamozlaşan...

Doğ, gönüllere doğ,
Yıldız yıldız bakan;
Bal köpüğü gözlerinden
Eksik olmasın güneşin...
Ve sonra:
Sonsuzluk aksın gözlerinden

Bir gökyüzüne bakarım saatlerce;
Bir de deryalara...
Biri alıp götürür uzaklara beni;
Birinde kaybederim seni...

Uçsuz bucaksız gökyüzüne sığındığım gibi

Günler gelip geçer,
Sevgi kalır, varsa yüreğin...
Dağıt dağıtabildiğin kadar
İşle dantel dantel.
Sergile en nadide köşende...
Sevebildiğin kadar varsın çünkü,

Yârin yok oluşu beni yok eder
Benim yok oluşum yâri çok etsin
Yanımda olsun da mahşere kadar
Yaradan dünyayı bana yük etsin

Gözleri dünyamın cennet bahçesi

Yanımdaydı bugün dost
Aradığım yerde, ve anda
Canımda, kanımda...
Her şeye rağmen
Umut verdi,
Boynu bükük günüme

Yarınların sahibi
Sizler olacaksınız
Uygarlığın galibi
Sizler olacaksınız

Atamızdan yadigar

Hayat güzel, yaşadıkça bilirsin
Görgün kadar nasibini alırsın
Dostla güler dostla ağlar kul amma
Dostsuz kalıp, tek yaşarsan ölürsün

Dost dost deyip durduk ömür boyunca

Vatan aşkıyla yanan, elde meşalemiz var
Bu yurdu imar için inançlı gayemiz var
Sosyal Bilimleriz biz, ne kutlu payemiz var.
Medeniyet yolları yolumuzdur her zaman
Güçlü yarınlar bizim, bizim ilim ve irfan