İbrahim Cuma Şiirleri - Şair İbrahim Cuma

İbrahim Cuma

Osmaniye’m düz yerde
Yaylalar çare derde
Yücelerden bir gör de;
Hayran olma gel de gör

Nazlı akar Kara çay.

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Samsun’dan açıldı uygarlık yolu
Milletimin azmi arşa ulaştı
Cennet vatan oldu bak Anadolu
Yakılan meşale çağları aştı.

Milletim egemen oldu vatana

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Ay yıldızlı Albayrak
Türk gencinin elinde
Asla bilmez dur durak
Asalet var halinde

Bin yıldır Anadolu

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Övülmeye sevilmeye ihtiyacım yok
Çiçeklerim açarsa yaşarım ben.
Papatyalar, Gonca güller, Erguvanlar...
Laleler, Sümbüller, Mor Menekşeler açsın.
Hakkari’nin Ters laleleri kaldırsın başını
Selimiye’yi süslesin sümbüller

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Boyundan büyüğü budarlar oğul!
Sürüye uyanı güderler oğul!
Liderler sahada hep yalnız amma;
Ordunun önünde giderler oğul....

Herkesle hedefe gidilir sanma.

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Sen gittin yeniden doğdum dünyaya.
Sende öldürülen bende, doğan kim
İlkbahar gibiyim, cansız manaya;
Dünde öldürülen günde doğan kim

Candan ayırsan da, ölmüyor ruhum.

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Koynunda ölüm taşımak!
Sinsi bir cani misali;
Saplamak damla damla...
Kör etmek umutları,
Nefes için nefessiz bırakmak yani!

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Kimseler kimseyi tanımaz oldu.
Canan cana yük olur mu? Olurmuş!
Tırnak şimdi başı kaşımaz oldu.
Derman tene yük olur mu? Olurmuş!

Bir zamanlar sözün sahibi vardı.

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Meslek lisesinde ilk görev günüm.
Şımarık bir gence sıkıldı canım.
Bir surat yaptım gösterdim ünüm!
Seni hiç unutmam Ömer Panoğlu…

Biraz yorulmuştum vakitse öğlen,

Devamını Oku
İbrahim Cuma

Hakka yakınlaşmak mı?
Halka yakınlaşmak mı?
Mülke yakınlaşmak mı?
Nedir sahi bu kurban?

Hakka ulaşmak için

Devamını Oku