İbrahim Çiçek Şiirleri - Şair İbrahim Çiçek

Ah vah ile geçti bütün yıllarım,
Bundan gayrı ağlarım ben gülemem.
Ortaya döküldü bütün sırlarım,
Bundan gayrı ağlarım ben gülemem.

Dertlerim toplandı kalpte, ciğerde

Bir çatallı işe düştüm;
Gel diyor gelemiyorum.
Ağlamak benim neyime?
Gül diyor gülemiyorum.

Başı, ortası, sonu; kötü;

Canımdan fazla sevmek isterim;
Hep güler yüzlü görsem ben seni.
Evladım diyerek gönül süslerim,
Hep güler yüzlü görsem ben seni.

Canımın içinde canan olurdu;

Geçici gençliğe güvenme sakın;
Güneş balçıkla sıvanmaz dostum.
Yaşın geçip belin bükülür bir gün,
Güneş balçıkla sıvanmaz dostum.

Zaman ilerliyor ömür durmuyor;

Ortalık mahşer gibi
Yanıyor güney doğu
Ölüyor nice sebi
Yanıyor güney doğu

Hükümet barış istiyor

Güven hayatın garantisidir;
Güven olmayınca huzur olmaz ki.
Güven hakikatin tek varisidir,
Güven olmayınca huzur olmaz ki.

Güven insanlığın sigortasıdır;

Ovasından murat akar inceden
Süslenir ovası gülden goncadan
Geçilmezdi çayır çimen yoncadan
Örnek bir köydün sen güzel köyüm

Yemlik kenger yerdik çayırda kırda

Gönlüme bıraktın sıcak bir sevgi;
Unutmadım seni güzel köyüm.
Bu sevgi içimde kıvrıldı durdu,
Unutmadım seni güzel köyüm.

Ayrıldıktan beri düştüm çöllere;