İstanbul’da yaşanmıyor,
Yaşayanı tanınmıyor,
Kadir kıymet bilinmiyor
Acar köyümü özledim.
Köyümün temiz havası,
Acar köyün toprağından,
Akraba topluluğundan,
Ana baba ocağından
Aldın beni zalim felek.
Acar Köyün havasından,
Hani babamız içeriye girerken ayağa kalkardık ya,
Hani babamız konuşurken bizler susardık ya,
Hani babamız yanımızda iken sigara içmezdik ya
İşte o yok artık, İstanbul’da geçersizdir.
Hani Bayramlarda ev ev gezer şeker toplardık ya,
Gün geçiyor ay geçiyor,
Mevsim nedir bilinmiyor,
Yazı baharı dumanlı
Hiç güneşi görünmüyor.
Geceleri silah susmaz,
Şarkta doğdum doğuluyum,
Mardin Acar doğumluyum,
Modernliği bilmiyorum
Ben bir köylü çocuğuyum.
Bu halimle seviyorsan,
Hayat bana kazık attı,
Acımadı tokadı attı,
Gençliğimde acı tattı
Hayat bana kazık attı.
Ocağıma incir dikti,
Varsın diye bu yaşıma kadar hayattayım,
Ümidinle yaşıyorum sayende ayaktayım,
Takmıyorum dünyayı anasını satmaktayım
Sen olmazsan biterim hayat bana zindan olur.
Bu garibanı unuturda bir kenara itersen,
İbrahim hasta düşmüş,
Doktora götürülmüş,
Doktor bir iğne vurmuş
İğneden kötü olmuş.
Bebek iken güzelmiş,
Mandalina muz satarsın,
Geçimi böyle sağlarsın,
Nedense çabuk bıkarsın
Temiz kalpli Halil Aydın.
Tablada pilav satarsın,
Bizim bir kızımız vardı,
Adı Özlem gül kokardı,
Güler sevince boğardı
Rabbim onu bizden aldı.
O biricik kızımızdı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!