İbrâhîm, bana da söyle:
Güneşime göz koyan kim?
Ben yıkılmayı kurtuluş sanırdım,
oysa yıkıntıların arasından yeni putlar fışkırdı.
Adlarını kader koydum.
Sabrı öğrendim.
Tevekkül dedim.
Her şey güzeldi bir zaman, çok önce
Şehirler, insanlar, güneş deniz
Mutluluğumu görebilirdiniz
Çökmeseydi içime bu son gece




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta