Hüzün Yeli Şiiri - Fikri Palas

Gurbet çöktü omuzuma
Yolum duman duman
Anamın duası kaldı ardımda zaman
Bir yar sevdim gizlice
Sözüm yetim kalan
Adını rüzgar aldı geceler yalan

Hüzün yeli eser bağrımda
Ateş düştü köz olur
Bir giden dönmez bu yolda sevda içimde kor olur

Dağlar şahidim benim taşlar bilir halimi
Bir fotoğraf sarardı susturur vebalini
Kaderince birikmiş kesti tam dalımı
Gülüşün yarım kaldı aldı hayalimi

Akşam iner pencereme adınla karanlık
Bir saz ağlar dizimde telleri dargınlık
Ne bahar var bu kalpte ne de bir aydınlık
Yokluğumla yaşamak en ağır yalnızlık