Hüzün Vagonu Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

İster son vagon olsun,
ister ilk…
Trendesin.

Mühim olan
hangi vagonda olduğun değil,
hangi istasyonda
indirileceğin.

Adapazarı son durak.

Daha Mithatpaşa var önce.
Vagon Fabrikası'nın yanından geçiyorsun.

Orada vagonlar yapılıyor,
insanlar biniyor sonra o vagonlara,
bir yerlere gidiyorlar.

Sen de gidiyorsun işte…

Sonra Arifiye.

Biraz sonra Sapanca.

Gölü görüyorsun uzaktan.
Bir an bakıyorsun.
Sonra geçip gidiyor.

Bugün senin gözün
pek dışarıda değil zaten.

Senin hangi vagonda olduğunu
biliyorum.

Hüzün vagonundasın bugün.

Cam kenarında oturmuşsun,
susuyorsun.

Yanından evler geçiyor,
ağaçlar, yollar…

Senin aklından
başka şeyler geçiyor.

Mithatpaşa kalıyor geride,
Arifiye de…

Sapanca'nın gölü
bir süre sonra görünmüyor.

Tren yoluna devam ediyor.

Sen hâlâ
aynı şeyi düşünüyorsun.

Adapazarı'na varacaksın birazdan.

Son durak.

Belki herkes inecek,
sen biraz daha oturacaksın.

Belki de kalkıp ineceksin,
ama yüzündeki o hâl
seninle gelecek.

Bugün sen
hüzün vagonundasın.

Yarın hangi vagona binersin
onu bilmiyorum.

Ben sadece
bugün biraz üzgün olduğunu biliyorum.

Adapazarı son durak.