Hüzün Perdesi Şiiri - Sadık Kocabaş

HÜZÜN PERDESİ

Açmayın perdeleri, efkâr çöksün gönlüme,
Işık sızmasın artık, şu karanlık günüme.
Hasret mührü vurulsun, talihime, dünüme,
Sen yoksan hayat biter, kışlar vurur canımı.

Beklerken yollarını, ömür bitti tükendi,
İçimdeki fırtına, bendini aştı yendi.
Akmak isteyen sular, kendi içine döndü,
Hicranın ateşiyle, duman sarar tenimi.

Kapatın pencereyi, güneş sızmaz içeri,
Çoktan kayboldu gitti, izin, tozun, eseri.
Vuslat dileyen şu dil, yuttu bütün sözleri,
Hasretin rüzgârları, savurur küllerimi.

Sen bilmezsin sularım, sana doğru çağlıyor,
Ateşten gömlek ruhum, her gün biraz dağlıyor.
Yaralı kuş kalbim bak, kanadını bağlıyor,
Zaman denen değirmen, ezer geçer anımı.

Kasvet çöksün her yöne, kararsın tüm şehirler,
Sen yoksan kurudu bak, akmak ister nehirler.
Şifası vuslat olan, şerbet oldu zehirler,
Mazinin hatırası, dondurur her kanımı.

Hicranın dehlizinde, bitti koca bir ömür,
Ateşle pişen gönül, oldu kapkara kömür.
Aşk yolunda kaybolan, KALEMSİZ ŞAİR’i gör,
Toprakta sükût bulmak, dindirir isyanımı