Hüzün Nehri Şiiri - Kasım Kobakçı

Kalbimde büyüyen, ateşi yaktın,
Yıllarca sürecek, bir dert bıraktın,
Geceler boyunca, ağlarım ansız,
Hüzün nehri gibi, çağlayıp aktın.
*
Rüzgarlar esiyor, karanlıklarda,
Yapraklar sararır, yaban kırlarda,
Hasretin, bedeni yakıp kavurur,
Ümitler tükenir, aralıklarda.
*
Aşkın şarabını, içtim doyası,
Kader giydirdi, hep matem robası,
Yürek yarasına, şifa aranmaz,
Hiç bitmeyecekmiş, veda havası.
*
Sabahın seheri, güneşi çeker,
Akıp giden zaman, ruhumu büker,
Ağaçlar, çiçeği açar mevsimsiz,
Acılar, içime tohumlar eker.
*
Zalimler elinden, içim kan ağlar,
Yıkıldı, karşıma dikilen dağlar,
Sıcak rüzgarlarla, savrulur tüller,
Acı hüzünlerle, kurudu bağlar.
*
Sızılar diniyor sandım, birazdan,
Soğuklar üşütür, beni ayazdan,
Yalnızlık içime, işler derinden,
Bülbüller figanda, biter ilkyazdan.
*
Yabancı ellerde, soldu baharlar,
Mevsimler, kışlara tutsak kalırlar,
Kurumuş topraklar, suya açıktır,
Rüyalar içinden, beni alırlar.
*
Zindanda üşüyen, garip adamdım,
Zehirli okuna, kalbimi bandım,
Gölgeler alınca, bütün aklımı,
Yalancı sözlere, nasıl inandım.
*
Dudaklar mühürlü, sözler tutuldu,
Karanlık odada, yönler bozuldu,
Sırrını çözmedim, derin hayatın,
Sahipsiz mekanda, sırlar yutuldu.
*
Gemiler limandan, ayrıldı erken,
Ezgiler inliyor, güneş doğarken,
Yıldızlar akarken, ıssız gecede,
Güneşin nuruna, kalbim yanarken.
*
Ay ışığı vurdu, solgun çehreme,
Alevler sıçradı, yangın özüme,
Topraktan fışkıran, ince çiçekler,
Kim inanır bilmem, benim sözüme.
*
Sokaklar boşalmış, kimseler yoktur,
Sırtımdan, haince vuranlar çoktur,
Sahil boyunca yürüyen insanlar,
İçime saplanan, zehirli oktur.
*
Kumsalda izlerim, silindi bütün,
Ateşin içinde, kavruldu tütün,
Uçan güvercinler, semayı sever,
Hasretin dertleri, anlatmaz sürgün.
*
Gelecek günlerden, ümidim bitti,
Gençliğim tükenip, uzağa gitti,
Bahar gelmeden, ben kışı yaşadım,
Zaman içimizde, eriyip yitti.
*
Sazın teli kopmuş, inliyor avaz,
Kanlı şelaleden, akıyor beyaz,
Üşüyen ellerim, dondu soğuktan,
Kaderim gülmüyor, geçip giden yaz.
*
Saatler durmuştur, gitmiyor günler,
Maziye gömüldü, neşeli dünler,
Masanın üstünde, boşalmış taslar,
Hasretin derdiyle, inliyor yönler.
*
Yalnızlık ummanı, içime aktı,
Zalimin okları, sinemi yaktı,
Toprakta büyüyen, yeşil fidanlar,
Hain fırtınalar, köşkümü yıktı.
*
Son sözü söyleyip, uzaklaşıyor,
Akıl isyan edip, hemen coşuyor,
Ağacın kökleri, toprağa indi,
Yüreğim, durmadan aşka koşuyor.