Hüzün bahçelerinde gezindim, uzun süre...
Sararmış hazan yapraklarının arasında anılarımı aradım.
Duydum yine eski baharların kokusunu,
Çürüyen sarı yapraklar arasında...
Dökülen güllerin üstünde bülbüldü ağlayan.
Gül pişman, gül tarumâr, gül bitkin...
Ağıtlar yakıyordu kaybettiği yıllar üstüne...
Ellerin neden soğuk,üşümüş müsün?
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış
Devamını Oku
Gerçek misin,düş müsün?
Kar mı yağdı sokaklara,rüzgar mı esti?
Üşümüş müsün?
Odaları bir büyük sessizlik almış




nedense çizdiğiniz tabloya uygun hüzün bahçelerinde hep bir koca çınar da vardır. o acaba yaşanılan hüzünlerin, dökülen sarı yaprakların sentezimidir ...yani birde o yapraklara bakmak yerine o ağaca sırt mı dayamak gerejir . biraz tebessüm edermi insan..ne dersiniz. gene aynı bahçede ama başka dünyada...
Döndürdü zamanı, alt üst etti rüzgâr,
Uzaktı eller, bu kadar yakınken birbirine.
Uçurdu anıları, eski çocukluk bahçelerinden,
Sevdâlı bakışlardı birbirine kenetli,
Ayrılmamış,
Düşen ayaklarının diplerine.
güzel imgeler...güzel bir anlatım...saygılar....şair..E
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta