Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
selam ve saygılar sunuyorum güçlü dost kaleme.
güzel................
nihan demirel...
sevgili Mustafa
hüzün hayatımızın ayrılmaz bir parçası bir de şiire yakın duruyorsa hayatın sahibi,böyle şiddetli bir tarif
yapabiliyor hüznün verdiği sancılara.Ama o da olmasa şiir eksik kalıyor zaten.Ben en çok
boşluğa takılan
Ay öldü artık.
Düşen zaman
adımlarını izler
yokluğun.
bölümünü beğendim.Kalemi sıkı tut ve daha sık yaz.Sevgilerimle
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta