Hüznün Anatomisi Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Dağlar ki en kadim, en sarp yalandı,
Yüzyılların kibrini sırtında taşırdı;
Bir gün adı kalp konuldu da dağların,
O devasa gövdeler bir anda un ufak oldu.
Sevda, granit kayaları bile toz eylemeye yetiyormuş meğer,
Bir çırpıda savruldu ufka, dağların göğsünden taşan keder.

Yukarıda gök var; bildiğimiz o mavi değil,
Göz yerine koydu koca evren bulutları.
Ağlıyor, durmaksızın, hınçla ve sessizce ağlıyor;
Her damlası bir hicran, her şimşeği bir ah!
Gözleri varmış meğer semanın, biz bilmemişiz;
Yeryüzüne inen her damla, göğün kendi gözyaşıymış meğer.

Aşağıda toprak var; o soğuk, o katı yeryüzü,
İnsan bedeninin yerini almış şimdi.
Üzerine basılan değil, içine sığınılan,
Ruhu taşıyan, yorulan, sessizce çatlayan bir ten gibi.
Toprak kederinden koyulaşmış,
Üzerindeki her çorak yer, kalpteki bir yara izi.

Ve nehirler… Yataklarına sığmayan o hırçın sular,
Göz çukurları olmuş yeryüzünün.
Taşıyor nehirler, kıyılarını yıkıp geçiyor;
Çünkü tutulamıyor artık o acının derinliği.
Bir nehir dolusu yaş akıyor şimdi,
Göz çukurlarına dönmüş nehir yataklarından.

Dağlar un ufak, toprak yorgun bir beden,
Gök ağlıyor, nehirler taç yapıyor göz çukurlarına.
Ve bu harabede kalan tek şey,
Aşkın en koyu tonuyla yazılmış bir kördüğüm...

05.11.2026