İbrahim Şiiri - Simya Nuran Aksoy

İbrahim,

Gönül bahçemde nice baltalar gezdi.
O baltaları yontup o ellere veren kim?

Sevgi diye dilencilik mi olur?
Üstü başı düzgün, kalbi yırtık gezen kim?

Deş şu bağrı da sana söylesin;
Her gün nefes almadan ömrü tüketen kim?

Merhametse merhamet...

Kendine zulmedeni görmeyip,
Kendine zalimliği hor gören kim?

Hangi menzile vardı ki bu ayaklar?
Yol uzadı İbrahim, ömür geçti; geriye dilsiz yollar kaldı.
Sırrını kimden saklar kuyunun dibindeki ses?

Gözyaşıyla sulanan şu toprakta,
İbrahim, ağaca can verip, yaprağı biçare düşen kim?

Herkesin yarasına merhem olmaya koşarken,
Kendi yarasını nakış gören kim?

Kalpler ki Yaradan'ın tahtıdır.
Nice kalpleri cennete çevirip,
Kendi gönül kapısını kilitleyen kim?

Söyle İbrahim,
Kendi yangınına su dökmeyi unutup,
Başkalarının ateşinde üşüyen kim?

Kendi ateşinde kavrulup kül olan,
Külüyle avunan kim?

2026