Hüznümde Kaybolup Gitmişim

Bir sızı büyür de bilmem adını,
Dünya unutturmuş köklü tadını.
Ne zaman uzatsam dualarımı,
Göğe ulaşmıyor, kalıyor yarım.

Ne yer kabul eder yorgun adımımı,
Ne gök sarıp sarmalar kanadımı.
Bir Araf çizgisinde, tam da ortada,
Ne varım bu şehirde, ne de yoktayım.

Savrulur içimde bin yıllık masal,
Kime dokunsa elim, Kırılır bir dal.
Gündüzü karanlık, gecesi masal…
Bir serap misali akıp gitmekteyim.

Ne batan güneşe verecek hesabım,
Ne de yeni doğan güne cevabım var.
Sessizlik büyüten çileli kalbim,
Ağır bir uykudan uyanmaz gibiyim.

Bırakıp her şeyi gitsem bir gece,
Yollar da susuyor, çözülmez hece.
Gölgem bile bana yabancı şimdi,
Ne yerde bir izim, ne gökte bir yerim;
Kendi hüznümde kaybolup gitmekteyim…

**(Cangül’üm)**
Saat. 21:41
02. Ekim 2026
Nebahat Kılakay