Hürmetim Büyük Şiiri - Kasım Kobakçı

Nazar eylemeye, gücüm yetmedi,
O çetin çehrene, vakur yüzüne.
Cesaret bulup da, yaklaşamadım,
Sözümü dökmedim, senin özüne.
*
Uzatıp elimi, kavrayamadım,
O nasır bağlamış, parmaklarını.
Kutsal bir emanet, bildim ben seni,
İzledim uzaktan, o hallerini.
*
Nadide bir cevher gibi, sakladım,
Gönlümün en derin, gizli yerinde.
Sanki bir sırçaydı, sert görünüşün,
Titredim üstüne, her seferinde.
*
Ürkerek bekledim, zarar gelmesin,
İncinir gururun diye, korkardım.
Ruhuna, bir gölge düşerse eğer,
Solar o heybetin, ben de solardım.
*
Hicranla ıslandı, yorgun kirpiğim,
Uzaktan seyreder, kederlenirdim.
İçli bir türküye, benzerdi sesin,
Duydukça sızlanır ve dertlenirdim.
*
Yüce makamlarda, düşledim seni,
En engin dağların, zirvesi gibi.
Yakışmaz sanırdım, sana ovalar,
Görürdüm orada, ulu sahibi.
*
Yerinden almaya, kıymadım asla,
Bağrıma basmaya, ar ettim biraz.
Öyle bir heybetti, sendeki duruş,
Sandım ki dokunsam, bozulur avaz.
*
Sözün özü şudur, hürmetim büyük,
Bir billur misali, saydım ben seni.
Kırılır dökülür sandım hazine,
Böylece uzaktan, serdim sevgimi.