Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Hemşehrim, onun kudretiyle daima herşeyin varlığı ayakta kalıyor. Yoksa onun kasıt ve iradesi bir an işlemeseydi zerreler sonsuz ihtimaller içinde kararsız kalıp, ayak atamaz ve herşey dağılıp bu meydana gelen mükemmel düzen ve işleyiş mevcudiyet gösteremezdi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta