Hoşça Kal Şiiri - Ebru Yılmaz 3

Hayatımın idam sehpası gözlerin
Boynuma kemend sevdan
ve ayaklarımın altında karşılıyorum mutluluğu...
 
Ne garip!
 
Sonra rüzgâr yalayıp geçiyor saçlarımı
Uğultusu kulaklarımı dolduruyor sessizliğin...
Biliyorum sen geçiyorsun yanımdan,
Susturuyorsun içimdeki kalabalığı...
 
Saçlarının alnına düşen karasına sür yüzümü,
Gözlerinin;
Salkım salkım döküldüğü umut tarlalarına...
Böyle olmalıydı,
böyle başlamalıydı,
Eylül'ün yumruğunu sıkan anaç yağmurları...
 
Ahh Gûle!
Etekleri uçuşan bir kız çocuğunun
cebindeki son harçlığında paylaşıyorum,
dönmedolap sevincini seninle...
Sen; yamalı ceplerine,
gözlerinin sıcaklığını dolduran
bir Baba oluyorsun bana...
Dizlerimdeki yaraları üfleyen bir Anne!
Köşe başı serserilerinden sakınan bir Ağabey!
İlk aşkımı anlattığım bir Abla!
 
ve sen hayatımdaki herkes oluyorsun
Hayatımdaki herkes sen...
 
Munzur'un saçlarına sürülen
Kucağı kekik dolu kadınların
Ellerine değen toprağın
tohum tohum biriktirdiği
Halkların anonim türküsü dolanır dilime...
 
"Bahçede yeşil çınar
  Boyun boyuma uyar
  Ben seni gizli sevdim
  Bilmedim âlem duyar"
 
ama bildiğim bir gerçek vardı hayatıma sus büyüttüğüm yanlarında...
Yüklenemeyeceğim kadar ağırdı bana korkaklığım
Ben çırpındıkça;
gökyüzüne yabancı kalıyordu kanatlarım...
 
Sen sustukça;
Kaldırdığın başının altında ezilen
Hakların eğerdi boynunu...
Sırtına giydirilmiş köteklerinden öperdi çocuk yanım...
Sen yine de ana-avrat düz giderdin,
Halkımın yarattığı tanrılara...
 
Ne çok severdim o hallerini...
 
Gel!
Avuç içlerindeki yalçın nasırlarını sür yüzüme
Gözlerinin dağ eteklerinde toplansın maviliğim...
 
Ahh Gûle!
Bundan öncesinde bilmeden yazmış;
ve bilmeden çizmişim senin varlığını...
Bundan sonrası yaşayacağımı da biliyorum,
ölüme merhamet dileneceğimi...
 
Kendimdeki yolları terkedeceğim,
sağaltı asfaltların yüzüne süreceğim adım/larım/ı
Gitmek güzel olacak o vakit
Çoğaltacağım ezber yaralarımı...
 
Hoşça kal...