Hızır Şiiri - İdris Yılmaz

İki Irmağın birleştiği yerde bekledim seni
Gelseydin İçimdeki aşkı diriltmeye
Bir ömür geçirecektim
Bana öğreteceğin hakikat ile
Hiç itiraz etmeden
Aşkın sırlarını yaşamak için
Sabrımı sınamak istersen
Gönlüm Köle, dilim lâl olurdu sana.
Sorularımı kendime sakladım
Ama sen delik deşik ederek kalbimi
Batırdın içinde yüzen gemilerin umudunu
Delinen hayallerle yırtık heveslere mi muhtaç ettin bizi?
Çiçeklerden taç yapmış çocuklar karşılıyordu
Her gece rüyalarımda
Çocuklar ki masum gülücükler katar
Henüz kirlenmemiş duyguların tertemiz havasına
Hiç sebepsiz soldurdun ellerindeki çiçekleri
Acı çektirmeyi aşk diye mi öğrettiler sana?
Tanımadıklarına cömertlik yapmayı sever insan
Ve tanımadıklarına sabırlı olur işte
Kader sağlam duvarlar örmektedir aşkın önüne
Sarsılmaz dağlar gibi heybetli
Dostlar daha bir pekiştirir
Düşmanın yapmayacağı bir zalimlikle
Her insan kendi hapishanesini mi örer korunmak için?

Hayat çok şaşırtıcı işler yapmayı sever
İnsan daha çok şaşırmayı...