His Tufanı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ve sen, besteler gibi tınlıyorsun,
Biraz ezgi,
Biraz boya işte,
Sevincinde kalıp,
Kederinde boğuluyorum.
*
Gah şafak sökümü,
Gah kurşuni alacakaranlık loşluğu,
Gah bakışlarda sonlanan yeşil,
Gah taşlı dağ yolu,
Gah dibi görünmez, tehlikeli uçurum oluyorsun.
*
Gah zihnim donar,
Gah yerle bir umutlar,
Gah bağrımda çınlayan, haykırışın gürültüsü,
Gah aşikar bir önsöz ıssızlığıyla, ruhuma iniyorsun.
*
Gah karaları ayıran hudut,
Gah boşluklarda bekleyen nefesim,
Gah köşede sinmiş bir siluet,
Gah firari, hoyrat bir nida,
Gah meçhule götüren, harf oluyorsun.
*
Gah mevsimleri değiştiren rüzgar,
Gah uykularda sayıkladığım düş,
Gah tende dolaşan ürperti,
Gah yasa dışı bir fikir,
Gah ebediyete çağıran, davet oluyorsun.
*
Gah denizleri düğümleyen halat,
Gah mısra sonlarında, duraksayan nabzım,
Gah aynada yansıyan hayal,
Gah zincirsiz, serseri bir ses,
Gah muammaya yönelten, işaret oluyorsun.
*
Gah kapıları zorlayan kilit,
Gah anılar arasında, kaybolan iz,
Gah dilde pelesenk, bir şarkı,
Gah isyankar bir tavır,
Gah başlangıca sürükleyen, adım oluyorsun.
*
Gah tohumu filizlendiren toprak,
Gah tuvallere sığmayan renk,
Gah boşlukta asılı kalan sual,
Gah ele avuca sığmaz bir an,
Gah hikayeyi başlatan, ilk sahne oluyorsun.
*
Gah ellerim titrer, perde kıvrımlarında hükümsüzlük veriyorsun,
Gah hiddetlenir, gözbebekleri kurutmaya uğraşır gönlün fırtınaları,
Ve ben, izledikçe seni..
Yıkıyorum bendin duvarını,
Sürüklenip gidiyorum, his tufanında sonsuzluğa...