Çocukken bir taş da bana atıldı,
Annem: "Bir duvar ör, taşın hıncın al."
Hıçkırığım yele sessiz katıldı,
"Ağlama, gül" dedi, "yaşın hıncın al."
Bizim sofrada tek ekmek olurdu,
Kapıda bir yolcu üşür dururdu.
Annem payını hep ona korurdu,
Derdi: "Lokmanı böl, aşın hıncın al."
Ben de bir zamanlar öfkeden kördüm,
Yıllar geçti, taştan bir duvar ördüm.
Gölgesinde gülen çocuklar gördüm;
Selamla, çatılan kaşın hıncın al.
Ağardı saçlarım, anladım şimdi:
Düşman sandığım şey kendi kinimdi.
Sabır kalkanımdı, kılıç sevgimdi;
Kimseye eğmeden başın hıncın al.
Mahmut Kasapoğlu
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 23:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!