Devir çok değişti insanlar bozuk,
Oğlana kızlara oluyor yazık,
Çaresiz analar babalar yazık,
İnsanlar ne kadar zalim oldular.
Mekke’nin bağrında nur, rahmet ile aktı Zemzem.
İsmail’den kalan sırdır, gönüllerde çağlar Zemzem.
Susayan her cana şifa, gönüllere doldu Zemzem.
Rahmet kapısından gelip, çöller aşar kutlu Zemzem.
Abdülmuttalib dede, rüyasında gördü kuyuyu.
Zengin rahat yaşar yalan dünyada,
Fakir ekmek bulsa katık bulamaz,
Zenginle insanlar olur kol kola,
Fakir yandım dese hiç koşan olmaz.
Resulün kölesi, Zeyd Bin Harise,
Yolculuk yaparlar,müşrik biriyle,
Yolda konaklarlar, bir harabede,
Uyuyunca bağlar,müşrik bir iple.
Bir küçücük tohum büyüyor yerde,
Herşey bir tohumdan çiçekle meyve,
Açılır baharda güneş görünce,
Arılar çiçeğe koşar baharda.
Yalnız tek başına Teyzem evinde,
Yoktur çocukları herkes derdiyle,
Bilirim Teyzemi gitmez kimseye,
Evinde yalınız yaşıyor Teyzem.
Çökmüş düşünceler sarmış hastalık,
Haydi be sevdiğim gülelim gayri
Albümde resimler solmasın artık,
Seven sevdigiyle olur mu ayri,
Çık gel de muradın kalmasın artik.
Ya Muhammed as.,Gülsün sen,
Güzelliği,gülün Senden,
Kokusu gülün,hep Senden
Güllerin Efendisisin as .Sen.
Ahrette güleyim dersen,
Cemalin göreyim dersen,
Kevserden içeyim dersen,
Gülme gülme ağla gönül.
Ecel kapıya gelince,
Yaşlanıp bel bükülünce,
Göz yaşlarım tükenince,
Bu dünyadan gideceğim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!