Düşünsene dostum ölüm gelecek,
O narin gözlerin neler görecek,
Kimi ağlayacak kimi gülecek,
Sonunda dünya da yok olur Dostum.
Gözden akan yaşım döndü çaylara,
Kalbimdeki yaram kanıyor Rabbim,
Çoğaldı çaylarım döndü ırmağa,
Kimseler arayıp sormaz Allahım.
Hz.Ali yürüyorlar,sabahta cemaate,
Bir mübarek seherde,O kutlu Medinede,
Gördü yaşlıca adam,yürüyordu önünde,
Hürmet ederek ona,geçmedi bir an bile.
Devir çok değişti insanlar bozuk,
Oğlana kızlara oluyor yazık,
Çaresiz analar babalar yazık,
İnsanlar ne kadar zalim oldular.
Mekke’nin bağrında nur, rahmet ile aktı Zemzem.
İsmail’den kalan sırdır, gönüllerde çağlar Zemzem.
Susayan her cana şifa, gönüllere doldu Zemzem.
Rahmet kapısından gelip, çöller aşar kutlu Zemzem.
Abdülmuttalib dede, rüyasında gördü kuyuyu.
Zengin rahat yaşar yalan dünyada,
Fakir ekmek bulsa katık bulamaz,
Zenginle insanlar olur kol kola,
Fakir yandım dese hiç koşan olmaz.
Resulün kölesi, Zeyd Bin Harise,
Yolculuk yaparlar,müşrik biriyle,
Yolda konaklarlar, bir harabede,
Uyuyunca bağlar,müşrik bir iple.
Bir küçücük tohum büyüyor yerde,
Herşey bir tohumdan çiçekle meyve,
Açılır baharda güneş görünce,
Arılar çiçeğe koşar baharda.
Yalnız tek başına Teyzem evinde,
Yoktur çocukları herkes derdiyle,
Bilirim Teyzemi gitmez kimseye,
Evinde yalınız yaşıyor Teyzem.
Çökmüş düşünceler sarmış hastalık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!