Hicran karası Şiiri - Hüseyin Kara 1

Uzak diyarlardan esen bu rüzgâr
Gönlüme döküyor kapkara hüzün
Gözlerim yollarda bekliyor öyle
Mezara girsede silinmez yüzün

Hasretin bir çiğ gibi büyür bende
Zamanı eritiyor çaresiz acım
Ölüm ilmeği var sanki boynumda
Sılamda parlayan yegane yıldızım

Bir alev sarıyor yorgun canımı
Özlemin kor gibi yakıyor kalbi
Akıttım gözümden hicran kanını
Ayrılık seslenir aşk minberinden

Resmine bakarım yaşlar dökülür
Maziye gömüldü o tatlı günler
Sensiz bu canım kefene bürünür
İçinde depreşir eski sancılar

Kavuşmak mahşere kaldı sevgilim
Bu yalan dünyada yüzüm gülmedi
Feryat figan eder bu dertli sesim
Gözümün yaşını kimse silmedi

Çözülmez dertlerim oldum KÖRDÜĞÜM
Bu karanlık yolda tükendi nefes
Hasretin zehridir her gün tattığım
Bu koca dünya sensiz bana kafes...

Hüseyin Kara Çayeli